In order to view this object you need Flash Player 9+ support!

Get Adobe Flash player
Joomla! Slideshow

Metoda PNF

Jest to jedna z metod terapii manualnej polegająca na odtwarzaniu kompleksowych ruchów funkcjonalnych. Znajduje on szerokie zastosowanie w terapii pacjentów:

  • po udarach
  • ze Stwardnieniem Rozsianym
  • z Mózgowym Porażeniem Dziecięcym
  • ze skoliozami
  • z porażeniami pourazowymi
  • z chorobami nerwowo-mięśniowymi

Celem metody PNF, której istotą jest indywidualna praca z pacjentem, jest odtworzenie ruchów funkcjonalnych składających się na czynności dnia codziennego takie jak:

  • wykonywanie ruchów we wszystkich płaszczyznach
  • wstawanie z pozycji leżącej
  • nauka chodu
  • osiągnięcie przez pacjenta samodzielności podczas wykonywania czynności dnia codziennego.

Ponieważ metoda ta pozwala aktywizować zarówno układ mięśniowy jak i nerwowy polskim odpowiednikiem amerykańskiej nazwy metody PNF (Proprioceptive Neuromuscular Facilitation) jest Torowanie Nerwowo-Mieśniowe.

 

Kinesiology Taping

Jest to metoda umożliwiająca funkcjonalne oraz strukturalne oddziaływanie na organizm człowieka dzięki specjalnym plastrom. Wybór odpowiedniej techniki „plastrowania” jest uzależniony od żądanego efektu terapeutycznego:

  • technika mięśniowa – przywrócenie prawidłowego napięcia mięśniowego, poprawa mikrokrążenia, efekt przeciwbólowy w przypadku łokcia tenisisty
  • technika więzadłowa – normalizacja napięcia skóry oraz tkanki podskórnej, poprawa stabilizacji stawów, efekt przeciwbólowy w przypadku stłuczeń, złamań żeber
  • technika powięziowa – efekt przeciwbólowy w przypadku porażeń nerwowych, blizn, łokcia tenisisty, zespołu ciasnoty podbarkowej
  • technika korekcji powięziowej – efekt przeciwbólowy
  • technika limfatyczna – redukcja obrzęków, przyspieszenie wchłaniania się krwiaków
  • technika funkcjonalna – wspomożenie pracy mięśni, korekcja wad postawy, korekcja płaskostopia

Zalety terapii wg metody Kinesiology Taping:

  • plastry wykorzystywane do zabiegów są całkowicie bezpieczne:
  • wykonane z wysokiej jakości bawełny
  • wodoodporne,
  • elastyczne
  • przepuszczające powietrze
  • wykonanie odpowiedniej aplikacji odbywa się po przeprowadzeniu badania
  • terapia trwa nieprzerwanie przez 24 godziny na dobę
  • plastry mogą być noszone stale od kilku dni do kilku tygodni
  • możliwość wyboru przez pacjenta koloru plastra: niebieski, różowy, czarny, beżowy

kinesiology taping 

 

Poizometryczna relaksacja mięśni

Są to ćwiczenia wykonywane w określonych pozycjach złożeniowych polegające na izometrycznym napinaniu przez pacjenta mięśni przeciwko oporowi stawianemu przez fizjoterapeutę oraz na ich relaksacji. Ćwiczenia te znajdują zastosowanie w przypadku ograniczonego zakresu ruchu w stawie spowodowanemu wzmożonym napięciem tkanek miękkich. Poizometryczna relaksacja mięśni (PIR) umożliwia rozluźnienie przykurczonych tkanek oraz zwiększenia zakresu ruchomości w stawie, które może być spowodowane między innymi spastycznym porażeniem mięśni występującym po udarze mózgowym, mózgowym porażeniu dziecięcym a także przykurczem mięśni zginaczy wynikającym z długotrwałej pozycji siedzącej.

 

Ćwiczenia w kabinie UGUL

Kabina UGUL (Uniwersalny Gabinet Usprawniania Leczniczego) umożliwia wykonywanie szerokiej gamy ćwiczeń rehabilitacyjnych, do których należą:

  • ćwiczenia bierne w odciążeniu stosowane w przypadku:
  • zaników mięśniowych
  • braku możliwości samodzielnego wykonania ruchu
  • osłabionych zrostów kostnych
  • zmian chorobowych stawów

Ćwiczenia bierne przeciwdziałają zanikom mięśniowym, zapobiegają przykurczom stawowym oraz umożliwiają zwiększenie zakresu ruchu w stawie.

  • ćwiczenia czynne w odciążeniu stosowane w przypadku:
  • zaników mięśniowych
  • znacznego osłabienia siły mięśniowej
  • osłabionych zrostów kostnych
  • zmian chorobowych stawów

Ćwiczenia czynne w odciążeniu przeciwdziałają zanikom mięśniowym, powodują wzrost siły oraz wytrzymałości mięśniowej, zapobiegają przykurczom stawowym a także umożliwiają zwiększenie zakresu ruchu w stawie.

  • ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem stosowane w przypadku:
  • zaników mięśniowych
  • niewielkiego osłabienia siły mięśniowej

Ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem umożliwiają uzyskanie przyrostu siły i masy osłabionych mięśni.

  • ćwiczenia czynne z oporem stosowane w przypadku:
  • osłabienia siły mięśniowej

Ćwiczenia czynne z oporem umożliwiają zwiększenie siły oraz wytrzymałości mięśni, utrzymanie oraz zwiększenie zakresu ruchu w stawie.

  • ćwiczenia samowspomagane stosowane są w przypadku:
  • porażeń
  • niedowładów
  • ograniczenia zakresu ruchu w stawie

Ćwiczenia samowspomagane polegają na wykonywaniu ruchu w obrębie kończyn chorych za pomocą kończyn zdrowych umożliwiając tym samym zwiększenie zakresu ruchu w stawie, uzyskanie rozluźnienia nadmiernie napiętych mięśni.

  • wyciągi odciążające stosowane są w przypadku:
  • ucisku struktur kręgosłupa na korzenie nerwowe
  • przykurczów mięśniowych

Wyciągi umożliwiają odbarczenie uciskanych struktur i tym samym powodują zmniejszenie dolegliwości bólowych.

 

Ćwiczenia izometryczne

Są to ćwiczenia fizyczne polegające na czynnym napinaniu mięśni, któremu nie towarzyszy ruch w stawie. Ćwiczenia izometryczne znajdują zastosowanie w przypadku wszelkiego rodzaju unieruchomień, zaników mięśniowych oraz wówczas gdy ruch w stawie jest ograniczony (spastyczność, opatrunek gipsowy) lub powoduje on dolegliwości bólowe.

 

Ćwiczenia Bierne

Ćwiczenia bierne polegają na wykonywaniu ruchów w poszczególnych stawach pacjenta przez fizjoterapeutę a rola pacjenta ogranicza się jedynie do maksymalnego rozluźnienia ćwiczonych mięśni. Celem tego rodzaju ćwiczeń jest:

  • niedopuszczenie do powstawania zrostów stawowych, przykurczów torebki stawowej, mięśni oraz ścięgien ograniczających ruchomość
  • ułatwienie krążenia krwi i chłonki
  • zapobieganie odleżynom
  • zachowanie czucia głębokiego oraz pamięci ruchowej

Ćwiczenia bierne znajdują zastosowanie między innymi w przypadku:

  • porażeń i niedowładów mięśniowych zarówno spastycznych jak i wiotkich
  • stanów po długotrwałym unieruchomieniu kończyny opatrunkiem gipsowym
  • początkowego uruchamiania kończyny po zabiegu operacyjnym

chorób układu krążenia, w których samodzielne wykonywanie ćwiczeń nie jest wskazane (np. wczesny okres po wystąpieniu zawału mięśnia sercowego)